Bir insan -bu ben oluyorum- evde olmayı hem çok sevip hem de evde kalınca sıkıntıdan bunalır mı?

Bu sorunun cevabını bulamıyorum!!!

Öyle böyle değil baya baya hastayım ben. Fakat aynı ben son 4 gündür evdeyim. Bugünü de sayarsak 5. 4 gün içinde 2 kere ev de değiştirdim üstelik. Yani az da olsa sokak havası alabildim. Ne fayda…

Öyle sokak sokak gezmeye düşkün biri değilim ben yemin ederim. Hep “dışarısı tü kaka” diye büyütüldüm.

Fakat evde kalma sürem 2 günü aşınca garip bir şekilde klostrofobi etkileri gösteriyor bünyem hafiften.

Bu etkileri bertaraf edebilmek için eskiden craftlarımla uğraşıyordum. Zamanla başka şeyler icat etmek durumunda kaldım.

Mesela evde bulunan/ daha önceden kullandığımız/ eczaneden hatırımda kalan ilaçların prospektüslerini okuyorum. İnternetten etken maddelerini araştırıyorum. Haklarında yapılmış yorumları itusozluk ya da ekşi‘den okuyorum.

Hayatıma çok fazla artı katmayacak şeyleri araştırıyorum. Napster‘ın hatta mp3ün nasıl ortaya çıktığını örneğin…

Zaten hali hazırda çöp hafızalı olan ben bunları da öğrendikçe hard diski doldurduğuma inanmamak işten bile değil.

Bir çay içimliğine dışarı çıkacağım bugün. Duş almaya korkuyorum, çirkinim, saçlarım yağlı ama umurumda mı? Valla değil.

Abidik gubidik şeyleri öğreniyorum bu aralar diyorum ya belki de bu dönemimde öğrendiğim en iyi şey:

İnsanları görünüşlerine göre değerlendirme sakın. Saçları pis olabilir. Yağlı olabilir. Gayet paspal giyinmiş olabilir. Kaşları çıkmış olabilir. Tüm bunları geçerli hiç bir sebebi olmadan da yapmış olabilir. Fakat hasta da olabilir.

Sanırım bir çok şeyi başımıza gelmeden anlayamıyoruz, anlayana kadar da çoğu zaman gerek ön yargılarımızla gerekse yazısız toplum kurallarıyla değerlendiriyoruz.

Bu sebepten bu nar resmini sizinle paylaşmak istedim. Orjinal hallerinde öyle güzel görünüyorlardı ki çekmeden duramadım. Tadına baktığımdaysa…

I ıh…