Geçen gün derse gitmek için otobüs bekliyorum her zamanki gibi. Bir önceki otobüs arızalandığı için gelmediği için ve bulunduğum peronda 2 ayrı durağa ev sahipliği yaptığı için haddinden fazla kalabalık. Güneş tam tepede…

Gele gele kutu gibi bir otobüs geldi. 10 kişi kadar olan grubun sonlarındaydım otobüse binerken. İçeride tüm koltuklar dolmuş ve ayakta yolcular da vardı.

Otobüse bindim akbili basmak üzereyken göz ucuyla bir umut boş yer baktım. Önden ikinci koltukta boş bir yer vardı. Önümdeki teyzenin akbille cebelleşmesini beklerken ben içimden “yahu güneş o taraftan vurmayacak; bu insanlardan biri neden oturmamış ki bu koltuğa?” diye geçiriyordum.

Önümdeki yaşlı teyze koltuğun önünde anlık bir duraklamadan sonra diğer ayakta bekleyenler arasında yerini aldı.

Bense boş koltuğun önüne geldiğimde temiz giyimli, babam yaşlarında bir amca gördüm sadece. Bunun için mi oturmuyordu bunca insan bu koltuğa? Saniyeler içinde koltuğu incelerken bir çift donuk gözün bana baktığını ama aslında bakmadığını fark ettim…

Rahatsızlık veririm endişesiyle oturdum koltuğa. Otobüs hareket ettiğinde “Efendim ben anladığınız üzere görme engelliyim şu durakta ineceğim fakat şu duraktayken yakınlarımı aramam gerek. Oraya geldiğimizde zahmet olmazsa bana haber verebilir misiniz?” dedi yanımdaki ses.

“Tabiiki de hiç merak etmeyin siz.” dedim.

Tepemizde bir kız. O da fark etti amcayı. O amcayı incelemeye başladığında olağandır bakar diye düşünüp umursamadım fazla ilk başlarda. Sonra amca cebinden mendili çıkarttığında, ne bileyim oturma şeklini değiştirdiğinde kısacası her nefes aldığında bile nasıl olsa bir çift gözle karşılaşmayacağının bilinciyle o, amcaya bakarken; bende o kızla gözlerimiz buluşur umuduyla kıza bakmaya başladım sinirli sinirli…

Amcanın haber vermemi istediği ilk durakta haber verdikten sonra kendisi telefonunu çıkartıp yakınlarını aramaya başladı. Arama esnasında kızımız hala bakıyor. Diğer durağa gelmeden bir durak önce kendisine otobüsün çok dolu olduğunu durağa geldiğinde rahat bir şekilde inememe olasığının olduğunu söyledim. Sonra eğer onu şöförün oraya kadar götürebilirsem durağa kadar ayakta durabileceğini söyledi. Tepemdeki başka bir kızla beraber iki koltukluk mesafeyi insanların gerizekalılıkları yüzünden zar zor gidebildik!

Hayır anlamıyorum. Cidden anlamıyorum. Benim mi koltuk sevdam var yoksa başkaları mı böyle küçük hesapları çok seviyor anlamıyorum. Ön çaprazdaki teyze amcanın durumundan haberdar olmasına rağmen -ön çaprazda ya o da süzdü - bize yer vermedi başta geçebilmemiz için. Bizim koltuklarımızdan tamamen çıkmamızla bu teyzede dahil tepemde amcayı didik didik süzen kız koltuklarımıza depar attı. Ki o kız duydu yani amcayla olan diyalogumuzu ve hangi akla hizmet geri döneceğimi bildiği koltuğa depara kalktı bilmiyorum. Amcayı yürütmeme yardım eden kız adamla teyzeyi azarladı. Amcayı sağ salim şöförün yanına ulaştırınca zorakiyetten durduğumuz ara durakta öküzün teki amcaya başta “pardon çekilir misiniz?” dedi ardından öküz dememe sebep olacak cümle döküldü ağzından “kör müsün kardeşim kazık gibi durmuşsun burada insanlar geçemiyor?!”. Kafamdaki şeriat kanunlarıyla ben adamın dilini kestim, taşladım falan yaptım bir şeyler… Hayalimde tabii…

Durağa geldiğimizde ben belki yakınları gelmemiştir henüz inip amcayla bekleyeyim diye teraddüt ederken yakınlarını görme vasfına eriştim. Gönül rahatlığıyla yolculuğuma devam etmeye çalışırken; amca görme engelli diye yanına oturmayan, körlüğü bulaşıcı sanan, birileri üzerlerine yük kalır diye korkan, öküzlerden ve gerizekalılardan ne kadar nefret ettiğimi ölçme değerlendirme sınavına tabii tutuyordum kendimi…

Kim kördü acaba?

O amcanın görme engelli olduğunu gördüğü halde görmezden gelip koridorda bize yer vermeyen teyze mi? Amcayı didik didik inceleyen kız mı? Amcaya “kör müsün?” diye soran öküz mü???

Kim kördü?

Not: Belki bilmeyenler olabilir üst resimde kullandığım yazı karakteri görme engellilerin okuma yazma da kullandıkları Braille alfabesi. Dafont’da kişisel kullanımlar için ücretsiz olarak indirmeniz mümkün. Yazan yazı ise: kim kör sizce? Polsera.net